Terapia rodzinna jest formą terapii dla całej rodziny. Wynika to z założenia, iż rodzina tworzy pewien system, w którym poszczególni członkowie pozostają ze sobą we wzajemnych relacjach i wzajemnie na siebie oddziałują. Problemy jednego z członków rodziny wpływają na cały system rodzinny, ale i system rodzinny wpływa na powstawanie zaburzenia.
Ruch terapia rodzinna warszawa cały czas rozwija się. Okazało się, iż jest ona przydatna nie tylko w kryzysie małżeńskim, ale także w kryzysie adolescencji, anoreksji, wspomaga leczenie schizofrenii.
Pod koniec lat 80-tych i 90-tych rozwijała się rywalizacja między terapią indywidualną a systemową.
Systemowi, że indywidualni badają tylko relacje, a indywidualni, że systemowi nie uwzględniają przeszłości i biografii indywidualnej.
Obecnie terapeuci rodzinni biorą pod uwagę w większym stopniu czynnik indywidualny (to co w biografii indywidualnej, rodzina składa się z osób). Balans między ideą tego co indywidualne a co ma rodzinne podłoże.
Specjaliści zaczęli się zastanawiać dlaczego terapia działa lub nie. Charakterystyczne dla modelu, iż terapeuta wiedział lepiej co lepsze dla rodziny niż owa rodzina. Np. podejście komunikacyjne nie będzie działać na każdą rodzinę. Pojawił się więc problem od czego zależy, który problem jest odpowiedni dla rodziny. Efekt skuteczności różnych podejść w terapii jest procentowo bardzo podobny. Mówimy o wielości perspektyw (każdy domownik będzie miał swoją wersję). W świecie modernizmu popatrzymy kto ma rację, zaś w koncepcji postmodernistycznej popatrzymy jak te światy poszczególnych członków rodziny odnoszą się do siebie.
Możliwe, że lekarze terapeuci nie wiedzą lepiej co pacjentowi potrzebne (zgodnie z duchem postmodernizmu). Terapeuta który nie przeprowadza rodziny z dysfunkcjonalnej w funkcjonalną, to już nie specjalista. terapia rodzinna warszawa i pracujący tam terapeuta to ktoś, kto zajmuje się sztuką dialogu (ma pomóc rodzinie rozmawiać, by rodzina ta umiała ze sobą rozmawiać i znalazła swoją prawdę roboczą co pozwoli im wyjść z kryzysu). Terapeuta przestaje być ekspertem od tego jaka rodzina powinna być. Staje się umiejętnym uczestnikiem twórczego dialogu, takiego by rodzina znalazła własną odpowiedź. Terapeuta to osoba która umie rozmawiać.
Podejście postmodernistyczne opiera się o KONSTRUKCJONIZM SPOŁECZNY. Sztywny podział na podejście modernistyczne lub postmodernistyczne nie jest możliwe.
Terapeuta przed spotkaniem z rodziną ma w głowie pełno wyobrażeń o rodzinie. Widzi rodzinę poprzez własne teorie a im bardziej rozbudowana teoria tym mniej wiemy o rodzinie. Im więcej interpretacji tym mniej widzi się rzeczy i zostaje terapeucie tylko teoria.
Teoria daje poczucie bezpieczeństwa, wyjaśnia zachowanie ale im więcej terapeuta ma teorii tym mniej widzi tę rodzinę, która przyszła z cierpieniem.
Similar Posts:
- Terapia rodzinna
- Trochę na temat terapii
- Spadziowy miód
- Wszyscy jesteśmy uzależnieni
- Wyposażenie twojego domu